Mostrando entradas con la etiqueta Partitura. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Partitura. Mostrar todas las entradas

miércoles, 27 de abril de 2011

Juan Montes Capón Compositor de Lugo Partituras

 Obra e Partituras



El Correo de Lugo 01-08-1899

Obras para Banda:
Sonata Descriptiva (premiada)
Fantasía en tres tiempos
Alborada en tres tiempos
Paso Doble

Para canto e Piano:
As lixeiras anduriñas, Balada (premiada)
Negra Sombra
Lonxe da Terrina
Unha noite na eira do trigo
O pensar do labrego

Para piano:
Alborada (reducido da Banda)
Paso Doble (reducido da Banda)
Un bico muiñeira (con letra)

Relixiosas (ver foto)
  

Baladas Gallegas

Lonxe da terriña

Lonxe da terriña

Alborada Popular de Galicia manuscrita

Balada Gallega 1890


Montes e un dos compositores galegos do cal a súa obra e unha desconocida, pois a excepción das "Baladas Gallegas" (negra sombra, lonxe da terriña, o labrar do labrego, doce sono, as lixeiras anduriñas e unha noite na eira do trigo), descoñécese a voluminosa obra relixiosa, coral , piano, armonio, etc..
O estudioso Varela de Vega, ten unha biografía do mestre que a según a miña opinión, e un dos traballos musicolóxicos máis importantes de Galicia no eido da música.




Missale auriense, O Misal de Monterrei

Missale secundum usum Auriensis ecclesiae

“O primeiro libro que se imprentou en Galiza foi o Misal de Monterrei, 1494”
Calendario 10 páxinas sen foliar e sin signatura
Dominical   172 páxinas foliadas
Ordinario da Misa 10 páxinas sen foliar
Santoral 40 páxinas foliadas
Común dos Santos 20 páxinas foliadas
Misas Votivas 18 páxinas foliadas

Aportación de José Crisánto Gándara Eiroa
Missale auriense, también conocido como Misal de Monterrei,
el incunable impreso en la hermosa villa orensana en 1494 y que constituye
-por tanto- la primera impresión con notación musical en la Hª de Galicia


Producción y comercio del libro en Santiago (1501-1553)
Escrito por Benito Rial Costas

Do Missale Auriense conservamos dous exemplares: o máis prezado, impreso en vitela (tipo pergamino) consérvase na propia catedral de Ourense; o outro, en papel, na Biblioteca Nacional. A Xunta de Galicia publicou en 1994 un facsímile en cor do exemplar de Ourense, ainda que se trata dunha edición incompleta, pois só publica algúns folios da cada unha das seccións do misal.
http://baylavacorpovelido.wordpress.com/tag/outras-capelas-catedralicias-galegas/

martes, 26 de abril de 2011

Enrique Lens Viera Compositor e Pianista A Coruña Partituras

Partituras
Enrique Lens Viera, compositor e pianista A Coruña.


Aportación de
Escritura musical e autógrafo do compositor Enrique Lens Viera da colección de Alejo Amoedo.




Nace en 1854 en La Coruña, farmceutico, en 1880 abandona la profesion y se dedica a su pasion, la musica. Buen compositor de estilo nacionalista y magnifico pianista, emplea su vida en este arte que, con 8 años, le inculco un director de banda militar. Fallece en Lincoln (Argentina) un dia como hoy de 1945.

!Que frias son las biografías profesionales! Y que engañosas... En el caso de este hombre he tenido que indagar, rebuscar... para conseguir hacer un perfil real de su calidad humana.

Éste "Lens" fue un hombre complicado, que actuo a impulsos, acertando unas veces y equivocándose otras, gran parte de su vida quedo marcada por sus errores...

Cuando, en 1908, estaba en lo mejor de su carrera, abandona todo, trabajo, familia, éxito... y se va a un pueblo escondido de Argentina, alli ejerce de maestro de escuela 35 años, nunca volvio a España. A su entierro asistio todo el pueblo, era muy querido por su bondad y desprendimiento. Pero vivio solo y murio solo. ¿Que le empujo a dar ese giro a su vida? No sera fácil averiguarlo.



Queresme 1

Queresme 2


Melancolía 1

Melancolía 2

Melancolía 3


Aportación de Enrique Lens Closas


Programa 1895 al piano Enrique Lens

A Lúa de Cangas Partitura Completa 1944

Compositor Pepe Curros
Letra Manuel Martínez
En el año 2007, cuando se cumplía el 125 aniversario del poema "A Lúa de Cangas", de Manuel Mártínez González, una de las once estrofas del poema: "¡Nunca vin nin verei noites/ máis lindas e feiticeiras/ que as que nas praias cangueiras/ coa prealúa se ven!/ ¡Que lus, nunca Deus me dera!/ ¡Que lus e que resplandores!/ Galicia non ten cantares/que poidan antalos ben".

"A Lúa de Cangas" fue interpretada -seguramente por primera vez en público- en 1911, en el Teatro Nacional de La Habana, en homenaje a Nicomedes Pastor Díaz, en el centenario del nacimiento del escritor, intelectual y liberal gallego. La pieza fue interpretada por el orfeón "Ecos de Galicia", dirigido por el compositor Xosé Castro "Chané" que tuvo que repetir la pieza ante los aplausos, como recuerda el catedrático de Cangas, Henrique Harguindey. La composición polifónica a cuatro voces sería décadas más tarde -igualmente en La Habana- preparada a seis voces por el también compositor gallego Ricardo Fortes Alvarellos y popularizada por la Coral Saudade del Centro Gallego.


Páxina 1

Páxina 2

Páxina 3

Páxina 4

Páxina 5

Páxina 6

lunes, 25 de abril de 2011

Isidoro Brocos Pianista e Compositor A Coruña

Los Brocos, una saga gallega

La exposición muestra la obra de varias generaciones de artistas unidas por un apellido

13/10/2003 M. C. Santos

Isidoro Brocos es uno de los más relevantes artistas del Renacimiento gallego. Escultor, grabador y dibujante de gran talento, se caracterizó por su interés en llevar al arte la representación de los temas populares de su tierra. También fue profesor durante muchos años en la Escuela de Artes y Oficios de La Coruña, donde tuvo como alumno a Pablo Picasso, en aquellos días estudiante inquieto indisciplinado, pero en el que afloraban ya los primeros destellos de genialidad. La Fundación Caixa Galicia, presenta en su sala de exposiciones de la calle de Ordoño II, número 22, una muestra de dibujos de Isidoro Brocos y familia, en la que esta saga familiar, unida por el arte durante más de dos siglos, muestra algunas de sus obras más relevantes. La familia Brocos era oriunda de las tierras medias del Ulla, y durante muchas generaciones estuvo vinculada a los poderosos condes de Altamira, a quienes sirvieron como labradores y criados. El padre de Isidoro trabajó para estos nobles como pintor de coches y carruajes, en la Villa y Corte de Madrid, durante la primera mitad del siglo XIX y, posteriormente, como portero en el palacio que los condes poseían en el centro de Santiago de Compostela. Allí vivió con su familia, formada por su segunda esposa Juana Gómez , sus hijos Isidoro, Filomena y Modesto y su hermano Juan que era escultor de cierto prestigio.

Uno de los dibujos de Isidoro Brocos

Una familia de artistas
Los tres hijos de Eugenio Brocos heredaron las habilidades artísticas de la familia, aunque Filomena acabara dedicandose por entero al magisterio. Isidoro y Modesto completaron la formación artística que habían iniciado en el seno familiar, en la Escuela de Dibujo de la Real Sociedad Económica de Amigos del País de Santiago, donde destacaron por sus cualidades innatas.

 Uno de los dibujos de Isidoro Brocos

Uno de los dibujos de Isidoro Brocos

El primero en salir de su tierra en busca de horizontes más amplios fue Isidoro, quien continuó su formación en la madrileña Escuela de San Fernando y después en Roma y en París. En 1876 regresa a Santiago para montar un taller de escultura e impartir clases en la escuela donde había estudiado y también en la de Bellas Artes de La Coruña. En ese tiempo no le faltaron encargos, a pesar de nunca dejó de realizar grabados para varias publicaciones, como Las Ilustración Gallega y Asturiana. A finales del siglo XIX y principios del XX «desarrolló lo mejor de su trabajo -según comentan José Sousa y Fernando Pereira- que reúne obras de una academicismo con tintes de romanticismo y otros más regionalistas, con una dosis de realismo que también inyectará en la imaginería religiosa, a la que, curiosamente, llega a secularizar. Su reconocimiento se vio obstaculizado por su proverbial pereza, acrecentada con la rutina de las aulas. La pérdida de ambición acabó frustrando en parte su genuino talento artístico que intentó inculcar, sin demasiado éxito, en sus hijos».

Uno de los dibujos de Isidoro Brocos

Florentino y Victoria no pasaron del aprendizaje de los fundamentos artísticos, mientras que Eugenio y Donino se decidió por la carrera de Económicas y únicamente el pequeño, Donino, continuó la tradición familiar del grabado. Por su parte Modesto, hermano de Isidoro, se embarcó con diecisiete años para Buenos Aires, donde trabajó como grabador. Posteriormente pintó y estudió en Río de Janeiro, Paris y Madrid, para al final volver a Brasil y asentarse allí definitivamente. Una de sus obras más importantes es el tríptico sobre As Tradicións de Apóstolo Santiago na Galicia, que hoy figura en la sacristía de la catedral compostelana.
http://www.diariodeleon.es/noticias/noticia.asp?pkid=102701


Partituras

Muiñeira para piano 1910


Cantos Gallegos recollidos por Brocos no ano 1912

Adtermian Missam

In Nativitate Domini
Ad Missam in die
Adtermian Missam
Introitus: Is. 9, 6. V. 97
Puer natus est nobis (cum Gloria Patri)


In Nativitate Domini
Ad Missam in die
Adtermian Missam
Graduale: Ps. 97, 3cd-4. V. 2
Viderunt omnes

In Nativitate Domini
Ad Missam in die
Adtermian Missam
Alleluia: Dies sanctificatus

In Nativitate Domini
Ad Missam in die
Adtermian Missam
Offertorium: Ps. 88, 12 et 15a Tui sunt cæli


Dum Pater Fa­mi­lias

Dum Pater Fa­mi­lias, o canto de culto xa­co­beo
máis an­ti­go e ver­da­de­iro himno dos pe­re­gri­nos.
http://coralea.com/musica-y-camino-de-santiago-por-alberto-solana-de-quesada/

'Bayle de la Peregrina Gallega'

Aportación de José Crisanto Gándara Eiroa
A foto co primer folio do 'Bayle de la Peregrina Gallega'.
O manuscrito tense datado entre 1690 e 1704


En el Arquivo Distrital de Braga. Durante 8 años su consulta estuvo reservada,
mientras se realizaba la investigación que condujo a la tesis doctoral citada. 
É a minha Tese de Doutoramento, e foi citada neste mesmo perfil ontem.
 Por certo: verás referências a rojões, que até o momento só se encontravam
em duas outras fontes portuguesas. Rojões=óptimo para viola ou guitarra.
Por cierto: la compilación del manuscrito, en su estado actual, tiene 1704
como terminus post quem y 1726 como terminus ante quem. En la tesis se
explica en detalle el proceso de compilación y datación...

Podes ler na minha Tese a -breve- descrición -das outras duas fontes
 portuguesas com rojoes: o Livro de Ghitarra do Conde de Redondo
e o ms. de Joseph Tavares Lamacense da BGUC. O primeiro foi
editado em facsímil anos há; o seghundo está descrito e analisado
na tese de mestrado de Rosa Paiao Picado...
Aquí está o link da Tese:
http://ruc.udc.es/dspace/handle/2183/5668

Título: 
Estudio y edición filológica y musical del manuscrito M-471 del Arquivo Distrital de Braga
Autor: 
Director: 
Fecha de publicación: 
2009
Palabras clave: 
Manuscritos
ISBN: 
978-84-692-8844-3
Dereitos: 
Os titulares dos dereitos de propiedade intelectual autorizan a visualización do contido desta tese a través de Internet, así como a súa reproducción, gravación en soporte informático ou impresión para o seu uso privado e/ou con fins de estudo e de investigación. En nengún caso se permite o uso lucrativo deste documento. Estos dereitos afectan tanto ó resumo da tese como o seu contido
Aparece en las colecciones: