Mostrando entradas con la etiqueta Pianista. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Pianista. Mostrar todas las entradas

martes, 26 de abril de 2011

Enrique Lens Viera Compositor e Pianista A Coruña

Documentos aportados por Arturo Lens Closas
bisneto de Enrique.


Carta de Enrique Lens a
Casto Sampedro 1892
 Páxina 1

 Páxina 2

 Debuxo de Enrique Lens




lunes, 25 de abril de 2011

Isidoro Brocos Pianista e Compositor A Coruña

Los Brocos, una saga gallega

La exposición muestra la obra de varias generaciones de artistas unidas por un apellido

13/10/2003 M. C. Santos

Isidoro Brocos es uno de los más relevantes artistas del Renacimiento gallego. Escultor, grabador y dibujante de gran talento, se caracterizó por su interés en llevar al arte la representación de los temas populares de su tierra. También fue profesor durante muchos años en la Escuela de Artes y Oficios de La Coruña, donde tuvo como alumno a Pablo Picasso, en aquellos días estudiante inquieto indisciplinado, pero en el que afloraban ya los primeros destellos de genialidad. La Fundación Caixa Galicia, presenta en su sala de exposiciones de la calle de Ordoño II, número 22, una muestra de dibujos de Isidoro Brocos y familia, en la que esta saga familiar, unida por el arte durante más de dos siglos, muestra algunas de sus obras más relevantes. La familia Brocos era oriunda de las tierras medias del Ulla, y durante muchas generaciones estuvo vinculada a los poderosos condes de Altamira, a quienes sirvieron como labradores y criados. El padre de Isidoro trabajó para estos nobles como pintor de coches y carruajes, en la Villa y Corte de Madrid, durante la primera mitad del siglo XIX y, posteriormente, como portero en el palacio que los condes poseían en el centro de Santiago de Compostela. Allí vivió con su familia, formada por su segunda esposa Juana Gómez , sus hijos Isidoro, Filomena y Modesto y su hermano Juan que era escultor de cierto prestigio.

Uno de los dibujos de Isidoro Brocos

Una familia de artistas
Los tres hijos de Eugenio Brocos heredaron las habilidades artísticas de la familia, aunque Filomena acabara dedicandose por entero al magisterio. Isidoro y Modesto completaron la formación artística que habían iniciado en el seno familiar, en la Escuela de Dibujo de la Real Sociedad Económica de Amigos del País de Santiago, donde destacaron por sus cualidades innatas.

 Uno de los dibujos de Isidoro Brocos

Uno de los dibujos de Isidoro Brocos

El primero en salir de su tierra en busca de horizontes más amplios fue Isidoro, quien continuó su formación en la madrileña Escuela de San Fernando y después en Roma y en París. En 1876 regresa a Santiago para montar un taller de escultura e impartir clases en la escuela donde había estudiado y también en la de Bellas Artes de La Coruña. En ese tiempo no le faltaron encargos, a pesar de nunca dejó de realizar grabados para varias publicaciones, como Las Ilustración Gallega y Asturiana. A finales del siglo XIX y principios del XX «desarrolló lo mejor de su trabajo -según comentan José Sousa y Fernando Pereira- que reúne obras de una academicismo con tintes de romanticismo y otros más regionalistas, con una dosis de realismo que también inyectará en la imaginería religiosa, a la que, curiosamente, llega a secularizar. Su reconocimiento se vio obstaculizado por su proverbial pereza, acrecentada con la rutina de las aulas. La pérdida de ambición acabó frustrando en parte su genuino talento artístico que intentó inculcar, sin demasiado éxito, en sus hijos».

Uno de los dibujos de Isidoro Brocos

Florentino y Victoria no pasaron del aprendizaje de los fundamentos artísticos, mientras que Eugenio y Donino se decidió por la carrera de Económicas y únicamente el pequeño, Donino, continuó la tradición familiar del grabado. Por su parte Modesto, hermano de Isidoro, se embarcó con diecisiete años para Buenos Aires, donde trabajó como grabador. Posteriormente pintó y estudió en Río de Janeiro, Paris y Madrid, para al final volver a Brasil y asentarse allí definitivamente. Una de sus obras más importantes es el tríptico sobre As Tradicións de Apóstolo Santiago na Galicia, que hoy figura en la sacristía de la catedral compostelana.
http://www.diariodeleon.es/noticias/noticia.asp?pkid=102701


Partituras

Muiñeira para piano 1910


Cantos Gallegos recollidos por Brocos no ano 1912

sábado, 23 de abril de 2011

Carlos Sobrino Rivas Pianista de Pontevedra

Carlos Sobrino Rivas
Categoría:
Pianista
Fecha de Nacemento:
25 de febreiro de 1861 (17 de xaneiro de 1927)
Lugar de Nacemento:
Pontevedra













Currículum:
Iniciou os seus estudios musicais con oito anos e sendo aínda moi novo trasladouse a Madrid para estudiar Arquitectura, carreira que abandonou para dedicarse por completo á música. A finais do século XIX e en setembro do ano 1900 deu algúns concertos en Pontevedra, a súa cidade natal. Tras perfecciona-los seus estudios musicais e vivir catorce anos en Nova Iorque, estableceuse en Londres en 1898. Deu importantes recitais en Estados Unidos e en países europeos como Dinamarca, Austria, Inglaterra, Holanda, Polonia e Alemaña, onde conseguiu grandes éxitos. En 1905 foi nomeado profesor da Royal Guild-Hall School of Music de Londres.

Obras realizadas:
En Londres estreou a Sinfonía sobre un canto montañés francés, coñecida tamén como Sinfonía Cénevole, de Vincent D'Indy, para piano e orquestra.

Outros datos de interese:
Carlos Sobrino deu recitais conxuntos con importantes artistas como Sarasate, Adelina Patti, Rabos e Rubio.

http://www.galegos.info/gl/carlos-sobrino-rivas


Memorias de Sarasate & Carlos Sobrino 1897


Memorias de Sarasate & Carlos Sobrino 1906


Memorias de Sarasate
Carta de Sarasate a Huarte 1906 & Carlos Sobrino


Memorias de Sarasate
Enfermedad y muerte de Sarasate & Carlos Sobrino


Sarasate dió su primer concierto en público, con 7 años de edad,
en el Círculo de Artesanos en A Coruña.

Hemeroteca
Aportación de Javier Bará Temes
Concerto do pianista pontevedrés Carlos Sobrino Rivas
no Steinway Hall de New York el 3 de decembro de 1885,
segúndo o New York Times o día seguinte.
O pianista tiña 24 anos.

Steinway Hall de New York

 
 
 
 
Category: Pianist
Birth Date: 25th February 1861 (17th January 1927)
Birth Place: Pontevedra
Curriculum:
He began to study Music when he was eight and being still very young he moved to Madrid to study Architecture but he soon gave up to devote himself to Music. At the end of the 19th century and in September 1900, he gave some concerts in Pontevedra, his native city. After improving his musical studies and living in New York for fourteen years, he established himself in London in 1898. He gave important recitals in the USA and European countries such as Denmark, Austria, England, Holland, Poland and Germany, where he was very successful. In 1905, he became a Professor of the Royal Guild-Hall School of Music of London.

 Work & Activities:
In London he performed for the first time a symphony about a French mountain sing, also known as 'Sinfonía Cénevole' by Vincent D'Indy for piano and orchestra.

 Other Interesting Aspects:
Carlos Sobrino gave recitals together with important artists such as Sarasate, Adelina Patti, Rabos and Rubio.

lunes, 18 de abril de 2011

Pilar del Castillo Sánchez Pianista A Coruña

Pilar del Castillo Sánchez pianista nace na Coruña en 1895 e morre en 1952

Sabemos apenas nada desta pianista de proxección internacional no comezo do século XX. Foi profesora de piano e autora de dúas composicións breves, Durme, unha nana para voz e piano e, Maruxiña, unha muiñeira en que musica o poema de Pondal do mesmo nome.

Máis son os interrogantes que se abren na vida desta muller que as respostas que nós temos. Porén presentala así, mesmo con datos fragmentarios, pode servir de estímulo para a busca e preferimos isto que deixala durmir no anonimato.

Nace na Coruña en 1895 e morre en 1952. Non temos constancia do lugar da súa morte. Foi alumna de Canuto Berea e de Pilar F. de la Mora.

Desde moi nova dedícase a actividade concertística: en 1911, con dezaseis anos, acompaña ao violonchelista Van Isterdael. En 1912 actúa en París, no Ateneo de Madrid e en Niza. O 29 e 31 de xaneiro de 1919 acompaña a soprano Jenny Dufau nun concerto organizado pola Sociedade Filharmónica de Bilbao alternando lieder con obras de envergadura para piano só, de Debussy e de Liszt.

Segundo María Luisa Ozaita (1995) o gran Rubinstein amosou interese por ela e deulle consellos e apoio na súa carreira.

É posible que ocupase a cátedra de Piano en Madrid. Coliximos isto a teor dun dato de Antonio Buxán: Pilar Cruz, catedrática de Historia da Música e de Estética até a morte de Pilar Castillo, data en que pasou ocupar a cátedra de piano (1990).
Este autor, alumno predilecto da súa xeración, tiña en moita consideración á intérprete: Foi unha grande, extraordinaria pianista, é máis que posible, probable que fose a mellor pianista de Europa do seu tempo

Se o que el di non é ditirambo ou hipérbole, como é que Pilar Castillo nos resulta tan lonxe, tan descoñecida?

Outros comentarios dannos conta do seu talento como instrumentista.
En 1912 o crítico musical de Le Monde escribe sobre o concerto de Pilar Castillo en París: Acabamos de escoitar a unha moza de talento pianístico extraordinario: o de mademoiselle Pilar Castillo, unha española de dezasete anos. Son raras a esa idade tal forza, virtuosismo, técnica e musicalidade [...] Cando se escoita non se ten a impresión dun prodixio, xa que o seu xeito de tocar é fondo e razoado.

Aínda que non coñecemos ningún rexistro sonoro comercial da súa obra, si temos constancia da existencia de dúas composicións breves da súa autoría:
Durme, unha nana para voz e piano en do menor, compás de 6/8 e tesitura de soprano, con letra do actor Bermúdez Jambrina, que canta a unha nena (durme nena fermosa, que durmindo se afogan as penas) con merecementos semellantes a moitas das cancións de concerto galegas (Canuto Berea, Baldomir, Chané, Lens Vieira...). A partitura forma parte do arquivo de partituras de Canuto Berea que hoxe conforman os fondos da Deputación Provincial da Coruña, na sección musical da súa biblioteca e foi catalogada por Mª Dolores Liaño Pedreira co rexistro Mga 21/51. Sen ano de edición.

Maruxiña, muiñeira para voz e piano que musica o poema de Pondal do mesmo título. En tonalidade de Fa Maior, compás de 6/8 e carácter e tempo animado e enérxico, cunha pasaxe giocosa, tamén para soprano. A edición da partitura (portada, letra do poema e 4 páxinas de música) ten unha ilustración de portada asinada por E. Castillo, figura como autora Pilita Castillo [sic] e carece de ano de edición. Mais, atendendo aos datos que Ana Romero e Carlos Pereira recollen na páxina 157 do libro O orballo da igualdade: asociacionismo progresista na cidade da Coruña (2005), sabemos que se trata dunha composición anterior a 1935 porque foi interpretada nun acto da Agrupación Republicana Feminina da Coruña en homenaxe a Pondal o 23 de febreiro en 1935: ...a presidenta, Amparo López Jean, le unhas cuartillas -o brinde escrito por Pondal para o banquete de Conxo de 1856- e recita o poema "A Campana de Anllóns". A continuación unha socia canta unha muiñeira da autoría de Pilar Castillo, con letra de Pondal para, por último...

http://www.culturagalega.org/

Maruxia Muiñeira de Pilita del Castillo, poesía de Eduardo Pondal
Para ver a partitura no seguinte link no pdf
http://www.culturagalega.org/album/docs/63_doc_01.pdf

Durme Melodía Gallega Pilar del Castillo

Durme, unha nana para voz e piano en do menor, compás de 6/8
e tesitura de soprano, con letra do actor Bermúdez Jambrina, que canta a unha
nena (durme nena fermosa, que durmindo se afogan as penas) con
merecementos semellantes a moitas das cancións de concerto galegas
(Canuto Berea, Baldomir, Chané, Lens Vieira...). A partitura forma parte do
arquivo de partituras de Canuto Berea que hoxe conforman os fondos da
Deputación Provincial da Coruña, na sección musical da súa biblioteca
e foi catalogada por Mª Dolores Liaño Pedreira co rexistro Mga 21/51.
Sen ano de edición.

Para ver a partitura no seguinte link no pdf

http://www.culturagalega.org/album/docs/63_doc_02.pd

Carmen Díez Martín Pianista de A Coruña

Aportación de Alejo Amoedo Portela

Foto de la pianista Coruñesa, Carmen Díez Martín en 1935. Fué catedrática durante muchos años del Real Conservatorio Superior de Madrid y por sus clases pasaron entre otros pianistas: Ana Guijarro, Almudena Cano, Sol Bordas y un largo etc.En el siguiente enlace, la podéis escuchar a sus 96 años. Vive en Madrid.
































Aportación Soledad Bordas Ibáñez

Carmen Díez Martín tocando Beethoven el día de su 98 cumpleaños celebrado en la casa del Académico de la Historia Miguel Ángel Ochoa Brun
















Para escoitar a súa música:
Carmen Díez Martín Marcha Turca
http://www.youtube.com/watch?v=IdpabQaQ9jY

Enrique Lens Viera Compositor e Pianista A Coruña

Enrique Lens Viera no Lincoln nos anos 30


Cortesía de Arturo Lens Closas bisneto de Enrique















Nace en 1854 en A Coruña, farmaceutico, en 1880 abandona la profesión y se dedica a su pasión, la música. Buen compositor de estilo nacionalista y magnifico pianista, emplea su vida en este arte que, con 8 años, le inculcó un director de banda militar. Fallece en Lincoln (Argentina) un día como hoy de 1945.


Cuando, en 1908, estaba en lo mejor de su carrera, abandona todo, trabajo, familia, éxito... y se va a un pueblo escondido de Argentina, alli ejerce de maestro de escuela 35 años, nunca volvio a España. A su entierro asistio todo el pueblo, era muy querido por su bondad y desprendimiento.

http://blogs.ideal.es/manolito-foces/2009/1/21/enrique-lens-viera-musico

ENRIQUE LENS VIERA, compositor gallego nacido en La Coruña el 17 de noviembre de 1854. Allí recibió clases musicales del músico mayor de Artillería, don Felipe Bascuas, destacando pronto, casi en la niñéz como concertista de piano. Cursó la segunda enseñanza en el Instituto coruñés, donde obtuvo el título de bachiller y despúes pasó a cursar estudios en la Universidad de Santiago de Compostela, donde se graduó en Farmacia. Siendo estudiante universitario destacó organizando orfeones, coros y rondallas, etc. Al terminar la carrera se estableció como farmaceutico en Santa Marta de Ortigueira, pero su vocación artística le hizo abandonar este trabajo. Compuso varias piezas para canto y piano por las que era bastante conocido en Galicia y en 1880 estrenó una zarzuela “En la Playa”, con libreto de don José Millán Astray y que fue estrena por el barítono orensano, Maximino Fernández.
Se trasladó a Huelva, patria de su esposa, donde le habían ofrecido la dirección de una orquesta y allí organizó un orfeón. En 1881 la Sociedad Colombina onubense le encargó un himno dedicado a Colón para voces y orquesta. Despues de unos años fue llamado de la Sociedad Económica de Amigos del País de Santiago de Compostela para dirigir el Conservatorio regional, trasladándose a vivir a Santiago con su familia. Aquí desarrolló su labor, e impartió clases musicales en la Escuela Normal y en la de Sordomudos y Ciegos. Organizó una colonia escolar y una banda infantil por lo que fue agraciado con la Cruz de Caballero de la Real Orden de Isabel la Católica. Compuso varias piezas de música popular gallega como “A Nenita” o puso música a poemas conocidos como “Dúo” y “Salayos”.
Fue un magnifico concertista de piano con numerosas actuaciones por los teatros de las ciudades gallegas.
Queriendo probar fortuna se trasladó a Argentina donde dió varios conciertos en su capital con gran éxito. Fue entonces solicitado en la ciudad de Lincoln, capital del partido de su nombre, donde fijó su residencia, siendo nombrado profesor de la Escuela Normal de esta ciudad, destacando por su labor artística y donde recibió la Medalla de Oro. Compuso el himno de Lincoln y destacó por su intensa labor cultural.
Murió en esta ciudad argentina en enero de 1945.

http://www.consellodacultura.org